Wodanseck ligt aan het einde van een rustige straat, waar het direct grenst aan
natuurgebied De Reijerscamp. Links van de gezellige kantine liggen de
voetbalvelden er vredig bij; ze hebben een natuurlijke omheining van bomen en
struiken. Overal schuilen vogels, en op de avondtrainingen zijn vaak uilen te horen.
‘Zou dat een hertje zijn?’ zeggen we weleens, als we tijdens de training iets in het
gewas horen ritselen. Ook trainen we in het voor- en najaar vaak in het licht van de
ondergaande zon. Dat heeft iets magisch. We komen daar samen om te voetballen,
niet voor de natuur, en toch maakt de rust en ruimte op en rond het veld, het
voetballen bij Wodanseck bijzonder.